Jak będzie wyglądało rolnictwo przyszłości?

Oczywiście, rolnik nie powinien tego robić ręcznie, „na oko”. Potrzebuje odpowiednich urządzeń, które będą działać z nieludzką precyzją. Np. stosując wysiew punktowy, który „umożliwia aplikację nasionka dokładnie w tym miejscu, w którym chcemy – mówił w podcaście „O technologii na głos” Marek Szychta, główny specjalista ds. konstrukcji maszyn rolniczych i leśnych z Łukasiewicz – PIT. – Dzięki temu możliwe jest takie zaplanowanie wysiewu, że odległość ziarenka od ziarenka jest w odpowiedniej proporcji nie tylko, jeśli chodzi o rząd wysiewanych roślin, ale też – rząd do rzędu”.

Na polach coraz częściej spotykamy roboty. Dzielimy je na dwa rodzaje. – Są roboty, które powstają poprzez uzbrojenie standardowego ciągnika rolniczego w osprzęt – precyzyjny GPS, sterowanie, napęd umożliwiający automatyczne poruszanie się tego pojazdu po polu – tłumaczy Marek Szychta. – Ten ciągnik jest agregowany z precyzyjnym narzędziem, stanowi pewnego rodzaju robota, który jest w stanie sam poruszać się po polu, a operator siedzący w kabinie tylko go kontroluje czy planuje trasę. Druga część to są roboty samojezdne, które nie posiadają kabiny, nie posiadają więc operatora. Człowiek komunikuje się z tym robotem zdalnie – planuje jego trasę, a robot już automatycznie czy autonomicznie jest w stanie poruszać się po polu.

Jako przykład pierwszego typu urządzeń może służyć automatyczny pielnik, który stworzyli naukowcy z Łukasiewicz – PIT we współpracy z firmą Expom. Można go stosować we wszystkich zielonych uprawach rzędowych, np. rzepaku, kukurydzy czy burakach cukrowych. Wyposażony jest on w kamerę, która jest umieszczona w środku wybranej sekcji pielącej. Rejestrowany przez nią obraz trafia do komputera maszyny, w którym specjalny algorytm wykrywa rzędy roślin i przekazuje informacje do sterownika. Ten z kolei kontroluje położenie maszyny. Z kolei w kabinie ciągnika umieszczony jest wyświetlacz, tak więc jadący nim rolnik może na bieżąco kontrolować proces pielenia. Panel jest wyposażony w najważniejsze i niezbędne funkcje – reszta odbywa się automatycznie.

Do drugiej grupy możemy zaliczyć Polskiego Robota. Został on stworzony przez konsorcjum, w skład którego weszły dwa instytuty Sieci Badawczej Łukasiewicz – Poznański Instytut Technologiczny i Instytut Lotnictwa oraz firma Unia. Robot jest kompleksowym narzędziem do uprawy kukurydzy. Sieje, pieli, prowadzi opryski i dozuje środki ochrony roślin oraz nawozy. Wykorzystuje najnowsze rozwiązania technologiczne, m.in. oparte o sztuczną inteligencję i sieć sensorów, które pomagają mu zbierać dane z otoczenia (m.in. zasobność i wilgotność gleby, kondycja roślin, ich potrzeby nawozowe, temperatura i wilgotność otoczenia). Wszystko robi automatycznie (choć ma możliwość zdalnego sterowania), trzeba mu jedynie wgrać plan pracy oraz mapę pola. Umie rozpoznać, co jest kukurydzą, a co chwastem (dzięki kamerom i wyuczonym algorytmom sztucznej inteligencji). Chwasty zresztą sprawnie usuwa, z rzędów kukurydzy, jak i z przestrzeni pomiędzy nimi. Potrafi również sam ocenić stopień zachwaszczenia. W trakcie pracy tworzy mapę potrzeb nawozowych i zasobności gleby w składniki mineralne, dlatego może dostosować dawkę nawozu do danej rośliny. Robot rozpoznaje też przeszkody. Gdy np. gdy na polu pojawi się zwierzę lub człowiek, wydaje sygnał świetlny i dźwiękowy. Gdy to nie skutkuje – zatrzymuje się i wysyła informację do swojego operatora. (Chcesz się dowiedzieć więcej o robocie? Posłuchaj podcastu „O technologii na głos” z Jackiem Wojciechowskim z Łukasiewicz – PIT, zarządzającym zespołem konstruktorów urządzenia).